Taranmış modeller, fiziksel bir nesnenin dijital kopyasını oluşturmak için güçlü bir yöntem sunsa da tarama sırasında oluşan boşluklar, hatalı yüzey yönleri, üst üste binen geometriler ve kopuk bölgeler modelin 3D baskıya uygunluğunu azaltabilir. Bu nedenle ağ onarımı yalnızca görsel kusurları gidermekten ibaret değildir; modelin kapalı, tutarlı ve dilimleme yazılımları tarafından doğru yorumlanabilen bir geometriye dönüştürülmesini kapsar. Onarım süreci, kullanılan tarayıcının doğruluğu, modelin karmaşıklığı ve tercih edilen baskı yöntemiyle birlikte değerlendirilmelidir. Özellikle üretim öncesinde 3d modelleme fiyatları araştırılırken, ağ temizleme ve baskıya hazırlık işlemlerinin hizmet kapsamına dahil olup olmadığı da incelenmelidir.
Delik ve açık kenarları bulma
Taranmış modellerde delikler genellikle tarayıcının nesnenin göremediği bölgelerden yeterli veri toplayamaması nedeniyle oluşur. Derin oyuklar, iç yüzeyler, keskin köşeler ve nesnenin tabana temas ettiği alanlar bu tür eksiklerin sık görüldüğü bölgelerdir. Bir deliğin yalnızca ekranda koyu görünmesi, mutlaka açık bir geometri bulunduğu anlamına gelmez; bu nedenle ağ analiz araçlarıyla sınır kenarları, yüzey sürekliliği ve bağlantı bileşenleri incelenmelidir.
Açık kenarlar, bir veya daha fazla üçgenin çevresinde yalnızca tek bir yüzey bulunduğunda ortaya çıkar. Kapalı bir katı modelde her kenarın iki yüzle paylaşılması beklenir. Modelleme yazılımları sınır kenarlarını genellikle farklı renklerle gösterir veya ayrı bir seçim komutuyla işaretler. Küçük açıklıklar otomatik doldurma araçlarıyla kapatılabilir; ancak deliğin çevresindeki yüzeyler düzensizse yalnızca boşluğu kapatmak, baskıda deformasyona yol açabilecek düşük kaliteli üçgenler oluşturabilir.
Deliği onarmadan önce açıklığın neden oluştuğu değerlendirilmelidir. Düz bir yüzeydeki küçük boşluk, çevredeki yüzeylerin uzatılmasıyla güvenilir biçimde kapatılabilirken organik bir yüzeydeki büyük açıklık için komşu geometrinin yeniden oluşturulması gerekebilir. Dolgu sonrasında yeni yüzeylerin normale yönü, üçgen yoğunluğu ve komşu bölgelerle sürekliliği kontrol edilmelidir. Ayrıca modelin iç ve dış sınırlarının doğru algılandığından emin olunmalı, yalnızca görünür boşlukları kapatmakla yetinilmemelidir.
Ters yüzey normallerini düzeltme
Yüzey normali, bir üçgenin hangi yöne baktığını belirleyen yön bilgisidir. Baskı yazılımları bu bilgiyi modelin dış ve iç taraflarını ayırt etmek için kullanır. Taranmış bir ağda bazı üçgenlerin ters dönmesi, yüzeyin bir bölümünün içe bakıyor gibi algılanmasına neden olabilir. Bu hata ekranda hemen fark edilmese bile kabuk kalınlığının yanlış hesaplanmasına, desteklerin hatalı oluşturulmasına veya bazı bölgelerin dilimleme sırasında yok sayılmasına yol açabilir.
Normalleri düzeltmek için önce modelin tek parça ve tutarlı bir yüzey yönüne sahip olup olmadığı analiz edilmelidir. Birçok yazılım, bağlantılı üçgenleri inceleyerek normalleri otomatik biçimde dışa çevirebilir. Ancak modelde delikler, iç içe kabuklar veya çakışan yüzeyler varsa otomatik düzeltme yanlış sonuç verebilir. Bu nedenle işlemden önce açık kenarlar kapatılmalı, ayrı parçalar incelenmeli ve iç hacim oluşturması beklenmeyen yüzeyler modelden ayrılmalıdır.
Normaller düzeltildikten sonra model farklı görüntüleme modlarında kontrol edilmelidir. Ters yüzeyler çoğu zaman tek renkli görünümde gizlenirken yüzey yönü, arka yüz veya katı analiz modlarında belirginleşir. Modelin dış kabuğundaki tüm yüzeylerin aynı yönde olması, iç boşlukların ise tasarım amacına uygun biçimde tanımlanması gerekir. Bu kontrol, taranmış nesnenin 3b modelleme süreçlerinde kullanılacağı durumlarda da önem taşır; çünkü sonraki düzenleme, ölçeklendirme ve kalınlık işlemleri doğru normal bilgisine bağlıdır.
Çakışan yüzeyleri temizleme
Çakışan yüzeyler, aynı konumu paylaşan veya birbirinin içine giren iki ya da daha fazla ağ parçasının bulunmasıyla oluşur. Tarama yazılımı farklı açılardan alınan verileri birleştirirken bazı bölgelerde üst üste binen üçgenler bırakabilir. Bu durum modelin yüzey alanını, hacmini ve kabuk sınırlarını belirsiz hale getirir. Baskı yazılımı böyle bir geometriyi bazen otomatik olarak düzeltebilse de ortaya çıkan sonuç öngörülemez olabilir.
Temizleme işleminde öncelikle modelde kaç ayrı kabuk bulunduğu, bunların birbirine temas edip etmediği ve gerçekten tasarımın parçası olup olmadığı belirlenmelidir. Aynı yüzeyi temsil eden kopya parçalar silinmeli, gereksiz iç yüzeyler kaldırılmalı ve birbirine girmiş bölgeler kesişim araçlarıyla incelenmelidir. Birbirinden bağımsız olması gereken parçalar tek bir ağda birleştirilmemeli; aksi halde hareketli veya ayrı basılması gereken bileşenler tek bir katı gibi yorumlanabilir.
Çakışan yüzeyleri kaldırdıktan sonra birleşim bölgelerinde yeni delik veya açık kenar oluşup oluşmadığı kontrol edilmelidir. Bazı durumlarda iki yüzeyi silmek yeterli olurken bazı durumlarda parçaların boolean birleştirme işlemiyle tek ve kesintisiz bir hacme dönüştürülmesi gerekir. Boolean işlemleri sonrasında oluşan küçük üçgenler, keskin kenarlar ve ters normaller ayrıca incelenmelidir. Temiz bir ağ, yalnızca üst üste binen yüzeylerden arındırılmış değil, aynı zamanda sınırları açıkça tanımlanmış ve hacim bakımından tutarlı bir model olmalıdır.
İnce ve kopuk bölgeleri onarma
Taramalarda ince bölgeler, nesnenin gerçek geometrisini temsil etse bile baskı teknolojisinin fiziksel sınırlarının altında kalabilir. İnce duvarlar, sivri uçlar, kabartmalar ve saç benzeri detaylar düşük poligonlu veya düzensiz bir ağ olarak kaydedilebilir. Bu bölgeler baskı sırasında kırılabilir, tamamen kaybolabilir ya da destek yapılarıyla birleşerek beklenmeyen sonuçlar oluşturabilir. Bu nedenle ağ onarımı sırasında yalnızca dijital bütünlük değil, üretilebilirlik de dikkate alınmalıdır.
Kopuk bölgeler genellikle tarama verisinin parçalı alınması, yüzeyin hareket etmesi veya hizalama aşamasındaki hatalar nedeniyle ortaya çıkar. Birbirine yakın fakat bağlantısız parçalar, görsel olarak tek bir model gibi görünse bile baskı yazılımı tarafından ayrı kabuklar olarak algılanabilir. Önce parçaların tasarım gereği ayrı olup olmadığı belirlenmeli, ardından uygun bölgelerde köprüleme, yüzey uzatma veya yeniden topoloji oluşturma yöntemleri uygulanmalıdır. Yapay bir bağlantı ekleniyorsa bu bağlantının modelin görünümünü, dayanımını ve baskı yönünü nasıl etkileyeceği değerlendirilmelidir.
İnce bölgelerin güçlendirilmesi sırasında orijinal formu gereksiz yere kalınlaştırmaktan kaçınılmalıdır. Özellikle heykel, figür veya teknik parçaların taranmış kopyalarında küçük değişiklikler bile ölçüsel doğruluğu etkileyebilir. Duvar kalınlığı, baskı yöntemi, nozul veya reçine özellikleri ve modelin kullanım amacı birlikte ele alınmalıdır. Onarım sonrasında yüzey pürüzleri yumuşatılabilir, ancak fazla yumuşatma tarama detaylarını yok edebilir. Bu nedenle düzeltme işlemleri kontrollü uygulanmalı ve kritik ölçüler mümkünse referans alınarak korunmalıdır.
Onarılmış ağı dilimleme öncesi doğrulama
Ağ onarımı tamamlandığında model doğrudan baskıya gönderilmemeli, dilimleme öncesi kapsamlı bir doğrulama sürecinden geçirilmelidir. Bu aşamada modelin kapalı bir hacim oluşturup oluşturmadığı, açık kenar veya ters normal kalıp kalmadığı ve kaç ayrı kabuk içerdiği incelenir. Ayrıca modelin ölçüleri, ölçek birimi, taban konumu ve baskı alanına sığıp sığmadığı kontrol edilmelidir. Görsel olarak kusursuz görünen bir model bile hacim hesabı veya yüzey yönü bakımından hatalı olabilir.
Doğrulama sırasında model, hedef baskı teknolojisinin kurallarına göre değerlendirilmelidir. FDM baskıda minimum duvar kalınlığı, köprü uzunluğu ve destek gereksinimi öne çıkarken reçine baskıda küçük detayların drenajı ve kapalı boşlukların reçine hapsi gibi sorunlar önem kazanır. Toz yataklı sistemlerde ise kabuk yapısı, iç hacimler ve yüzey yönelimi farklı sonuçlar doğurabilir. Dilimleme yazılımında katman önizlemesi açılarak modelin her katmanda kesintisiz görünüp görünmediği, boşlukların doğru oluşup oluşmadığı ve beklenmeyen parçaların ortaya çıkıp çıkmadığı incelenmelidir.
Son kontrolde yüzey alanı, hacim ve ağırlık tahmini gibi veriler önceki tasarım beklentileriyle karşılaştırılabilir. Beklenmedik hacim artışı çoğu zaman içeride kalan kopya yüzeylere, yanlış birleşimlere veya doldurulmamış boşluklara işaret eder. Dilimleme sırasında modelin bazı bölümleri kayboluyorsa normaller, minimum kalınlık ve bağlantı sürekliliği yeniden incelenmelidir. Bu doğrulama tamamlandıktan sonra uygun dosya biçiminde dışa aktarılan model, baskı ayarlarıyla birlikte yeniden gözden geçirilmeli ve onarım sırasında yapılan değişikliklerin üretim amacını bozmadığından emin olunmalıdır.